Contents
Σήμερα, σε δύσκολες μέρες και ταραγμένους καιρούς — όπως κι εκείνοι μέσα στους οποίους γεννήθηκε το έργο — η ελαφριά και γελοία καθημερινότητα της αστικής τάξης εκτίθεται μπροστά theazor.gr μας, αποκαλύπτοντας τις εμμονές, τις αυταπάτες, τις νευρώσεις και τις μικρότητες της εξουσίας. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία μπορεί να αναδεικνύει σήμερα η όπερα του Ντονιτσέττι, θίγοντας, ίσως έμμεσα αλλά πάντως με οξυδέρκεια, ζητήματα κοινωνικής κινητικότητας, οικονομικής εξάρτησης, ακόμα και τη θέση της γυναίκας — ένα θέμα που άλλωστε, ως κοινωνία, ακόμη δεν έχουμε λύσει. Χάρη στις δεξιοτεχνικές απαιτήσεις της μουσικής, τις αξεπέραστες μελωδίες, τη χιουμοριστική πλοκή και τη ζωντάνια των χαρακτήρων, ο Ντον Πασκουάλε διεκδικεί ισάξια μια θέση ανάμεσα στον Κουρέα της Σεβίλλης του Τζοακίνο Ροσσίνι και τον Φάλσταφ του Τζουζέππε Βέρντι. Οι πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις ψυχαγωγίας, πολιτισμού και διασκέδασης στην πόλη. Συνέβη στον γιο μου όταν ήταν είκοσι χρόνων. Δεν έχει smartphone, δεν έχει email, παίρνει τηλέφωνο αντί να στέλνει…
Το έργο, που γνώρισε παγκόσμια επιτυχία μέσα από τον κινηματογράφο, μεταφέρεται στη σκηνή σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική εξεργασία μαζί με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, με έναν θίασο εκλεκτών ηθοποιών να «ζωντανεύει» μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία. Το έργο, με αφορμή μια φαινομενικά απλή επίσκεψη ενός νεαρού ζευγαριού σε ένα ώριμο παντρεμένο ζευγάρι, εξελίσσεται σε μια νύχτα αποκαλύψεων, έντονων συγκρούσεων και συναισθηματικής απογύμνωσης, σε μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ειρωνικά αστείο. Μια παράσταση-κραυγή για τον κατακερματισμένο άνθρωπο του σήμερα,“η κουζίνα”, είναι μια διασκεδαστικά τρομακτική, πολιτική αλληγορία για το πώς η πίεση για παραγωγικότητα αποκτηνώνει την ίδια τη ζωή. Παλεύει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του, να καλλιεργήσει την ελπίδα, και να εμπνεύσει όσους έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ο Δημήτρης Παπανικολάου υποδύεται τον Ρεντ, έναν κρατούμενο που έχει μάθει να επιβιώνει εντός των τειχών και βρίσκει στον Άντι έναν απρόσμενο καθρέφτη αξιοπρέπειας και δύναμης. Για τον άνθρωπο που, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, επιμένει να βλέπει φως στο σκοτάδι.
Το #MeToo έχει φέρει δυναμικά στον δημόσιο διάλογο ζητήματα δικαιωμάτων, συμπερίληψης, ορατότητας, ισότητας και φεμινισμού. Μια προσπάθεια αναβίωσης έγινε από τον Γενάρη μέχρι τον Νοέμβριο του 1997, οπότε εντάχθηκε στο ελληνικό πρόγραμμα και μετονομάστηκε σε “Θέατρο στην ΕΤ1”, ουσιαστικά όμως μετέδιδε μαγνητοσκοπήσεις παραστάσεων μέσα από θεατρικές σκηνές. Για κάποιο διάστημα “πάγωσε”, δεν γινόταν τίποτα και παίζονταν επαναλήψεις και μαγνητοσκοπήσεις παραστάσεων. Εγώ είχα την επιθυμία να τους δω να ξαναπαίζουν μαζί στο ίδιο έργο και το κατάφερα στην τριλογία “Μάριος, Φανή, Καίσαρ” του Μαρσέλ Πανιόλ. Η Μαίρη Αρώνη ήταν μία από τις σπουδαίες πρωταγωνίστριες που συμμετείχαν. Ιδιαίτερη ανταπόκριση είχε η εκπομπή στον κόσμο της επαρχίας, που δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει θέατρο, όπως στα αστικά κέντρα.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει σύγκρουση, είναι τόσο απόλυτος στις απόψεις του σε όλο το έργο και όταν φτάνει το τέλος είναι πιο μικρός κι από τον άνθρωπο πιο μικρός κι από το τίποτα. Ο Κρέων στην παράσταση περιγράφεται ως προάγγελος της σύγχρονης βιοπολιτικής εξουσίας… Ο Μελέτης Ηλίας σημειώνει πως “ο Κρέων όπως και οι περισσότεροι ρόλοι στο αρχαίο δράμα δεν μπορούν να συγκριθούν με τους ήρωες του σύγχρονου δραματολογίου. Είναι και οι δυο τεραστίου μεγέθους ηρωες, απόλυτοι και οι δύο και η σύγκρουση τους είναι τεράστια.
Η συνεχής αναφορά στο όνομα της Βιρτζίνια Γουλφ εντείνει τη διάσταση του έργου, παραπέμποντας στην έννοια του προσωπικού και συλλογικού παραλογισμού, αλλά και της κατασκευής ταυτοτήτων σε έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Η κατ’ επανάληψη ανάδυση των ιστορικών γεγονότων επίμονα προκαλεί τους ήρωες να θυμηθούν, να επανασυνδέσουν δεσμούς, να οραματιστούν έναν καινούργιο κόσμο, μια καινούργια εναλλακτική, και να αντιδράσουν ώστε να δημιουργήσουν ένα μέλλον πιο φωτεινό, πιο ελπιδοφόρο από το παρόν που ζουν οι ήρωες του έργου αλλά και όλοι μας, ένα μέλλον που περιλαμβάνει τα ουσιώδη χαρακτηριστικά, της Ελευθερίας, της Αυτονομίας, της Αυτογνωσίας και της Εξέγερσης». Προσθέτω ακόμη ότι η γραφή της Σωτηροπούλου, πυκνά αλληγορική και ψηφιακή στο ξεκίνημά της, όσο εξελίσσεται η πλοκή γίνεται όλο και περισσότερο διαφανής, αναλογική, για να καταλήξει στους αντίποδες, λέγοντας τα πράγματα κυριολεκτικά και με το όνομά τους. Χωρίς την εργασία της εβδομάδος μπορείτε να προγραμματίσετε μια εξαιρετική θεατρική εξόρμηση! ‘’Δεν έχει σημασία ποιο κατώφλι θα περάσεις.
Το «Blue Train» που ζωγράφισε ο κεντρικός ήρωας του Γεράσιμου Ευαγγελάτου στα νιάτα του έχει τώρα μετατραπεί σε ένα βουνό από παλιοσίδερα. Ανήκοντας σε άλλες τάξεις, άλλες κουλτούρες, θα γνωρίσουν τη φιλία, την αγάπη και θα σταθούν μαζί απέναντι σ’ έναν κόσμο αδικίας και καταπίεσης. Η παράσταση ρίχνει μια τρυφερή ματιά στη σχέση του Εντουάρ με την Έλενα, μαζί με την οποία θα ξεκινήσει την πορεία της μεταμόρφωσης που θα τον οδηγήσει στη μεγάλη απόδραση. Με τη φράση του Groucho Marx «Οι άντρες είναι γυναίκες που δεν τα κατάφεραν» στο επίκεντρο, οι Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος και Κωνσταντίνος Πλεμμένος υποδύονται τρεις κωμικοτραγικούς χαρακτήρες, παγιδευμένους σε έναν εξωφρενικό, παραισθησιογόνο εφιάλτη. Ο πόθος της απεριόριστης γνώσης και των επίγειων απολαύσεων που οδηγεί τον Φάουστ να κάνει μια συμφωνία με τον Μεφιστοφελή, στον οποίο θα πουλήσει την ψυχή του, φέρνει σε πρώτο πλάνο τη σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα, το βίωμα και τη γνώση, το απολλώνιο και το διονυσιακό, και την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου να βρει το νόημα της ύπαρξης και τη λύτρωση.Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «Φάουστ» εδώ. Η σκέψη που μουρμουράει στο κεφάλι μας, το άγχος για το πώς θα φανούμε, ο φόβος για το που θα πάμε .
Στην καρδιά του Μεγάρου Αρσάκη, εκεί που η ιστορία γίνεται μέρος της πόλης, δύο οργανισμοί με κοινή πίστη στη ζωντανή καλλιτεχνική δημιουργία, συναντιούνται για να ανοίξουν έναν νέο διάλογο ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική, το σώμα, το ένδυμα και τον ίδιο τον χώρο. Τα πρόσωπα του έργου, η Μελίνα, η Ξένια, η Ίνγκριντ, ο Άρης και οι άλλοι, φύλακες και κρατούμενοι μαζί, σάρκα από τη σάρκα της μεταπολίτευσης, βυθισμένοι ως το λαιμό στη δύσοσμη «ψηφιακή σούπα» που προέκυψε από την άστοχη ανάμιξη των ετερογενών υλικών της, παλεύουν απελπισμένα για να βρουν τον αληθινό, αναλογικό εαυτό τους. Τη μετάφραση έχει κάνει ο Αντώνης Γαλέος ενώ ο Νικορέστης Χανιωτάκης έχει αναλάβει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία του έργου. Το Θέατρο Ζίνα μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 400 θεατές, ενώ διαθέτει μπαρ στο φουαγιέ στο οποίο μπορεί να παραγγείλει κάποιος το ποτό του για το διάλειμμα της παράστασης, καθώς και ένα μικρό σνακ, όπως στο σινεμά. Πώς ξαναχτίζει κανείς τη ζωή του όταν τίποτα δεν είναι όπως πριν; Μια συγκινητική ιστορία για την απώλεια, την αντοχή και τη δύναμη να συνεχίζεις, όταν όλα σου λένε να παραιτηθείς.
Το κατάλαβα όταν γνώρισα τους συγγενείς μου. Όπως βλέπετε όμως, «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον». Ωστόσο, καμιά φορά τέτοιοι άνθρωποι έχουν και δύναμη. Είστε λίγοι όμως οι θιασάρχες που θέλουν οι συνάδελφοί σας να συνεργάζονται. Και γιατί πια, έχει μπει μέσα στο DNA μου ότι το καλό φέρνει καλό και το κακό φέρνει κακό.
Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα έχουν αλλάξει πολλά στον καταμερισμό των οικιακών, γονεϊκών και φροντιστικών εν γένει αγγαρειών, αλλά δεν… Ενα απαραίτητο αξεσουάρ του εγχώριου πακέτου ευδαιμονίας που ονομάζεται «ηθικό πλεονέκτημα» είναι η βαθιά ενόχληση όταν ερευνώνται… Οι Δημήτρης Μπασλάμ, Αργύρης Μπακιρτζής και Φώτης Σιώτας ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια ξεχωριστή μουσική παράσταση για όλη την οικογένεια, στις 26 Η παραγωγή προσεγγίζει αυτά τα θέματα ανοιχτά και άμεσα και μπορεί να είναι συναισθηματικά προκλητική. Και στις δύο παραγωγές που λαμβάνουν χώρα στις δύο χώρες, παίρνουν μέρος καλλιτέχνες από την Ελλάδα και Γερμανία.
Η θεατρική εκδοχή του ομότιτλου διηγήματος του Ανδρέα Στάικου που έχει μεταφραστεί σε 34 γλώσσες… Ο Στράτος δεν μπορεί να πεί ψέματα. Η παράσταση έχει αποσπάσει βραβείο κοινού All4Fun και βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Μεταφραστών. Δυο ανίκανοι κλέφτες ετοιμάζονται για τη ληστεία του αιώνα που όπως φαίνεται τείνει να καταλήξει σε ληστεία της συμφοράς.
]]>Contents
Σήμερα, σε δύσκολες μέρες και ταραγμένους καιρούς — όπως κι εκείνοι μέσα στους οποίους γεννήθηκε το έργο — η ελαφριά και γελοία καθημερινότητα της αστικής τάξης εκτίθεται μπροστά theazor.gr μας, αποκαλύπτοντας τις εμμονές, τις αυταπάτες, τις νευρώσεις και τις μικρότητες της εξουσίας. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία μπορεί να αναδεικνύει σήμερα η όπερα του Ντονιτσέττι, θίγοντας, ίσως έμμεσα αλλά πάντως με οξυδέρκεια, ζητήματα κοινωνικής κινητικότητας, οικονομικής εξάρτησης, ακόμα και τη θέση της γυναίκας — ένα θέμα που άλλωστε, ως κοινωνία, ακόμη δεν έχουμε λύσει. Χάρη στις δεξιοτεχνικές απαιτήσεις της μουσικής, τις αξεπέραστες μελωδίες, τη χιουμοριστική πλοκή και τη ζωντάνια των χαρακτήρων, ο Ντον Πασκουάλε διεκδικεί ισάξια μια θέση ανάμεσα στον Κουρέα της Σεβίλλης του Τζοακίνο Ροσσίνι και τον Φάλσταφ του Τζουζέππε Βέρντι. Οι πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις ψυχαγωγίας, πολιτισμού και διασκέδασης στην πόλη. Συνέβη στον γιο μου όταν ήταν είκοσι χρόνων. Δεν έχει smartphone, δεν έχει email, παίρνει τηλέφωνο αντί να στέλνει…
Το έργο, που γνώρισε παγκόσμια επιτυχία μέσα από τον κινηματογράφο, μεταφέρεται στη σκηνή σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, ο οποίος υπογράφει και τη δραματουργική εξεργασία μαζί με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, με έναν θίασο εκλεκτών ηθοποιών να «ζωντανεύει» μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ιστορία. Το έργο, με αφορμή μια φαινομενικά απλή επίσκεψη ενός νεαρού ζευγαριού σε ένα ώριμο παντρεμένο ζευγάρι, εξελίσσεται σε μια νύχτα αποκαλύψεων, έντονων συγκρούσεων και συναισθηματικής απογύμνωσης, σε μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ειρωνικά αστείο. Μια παράσταση-κραυγή για τον κατακερματισμένο άνθρωπο του σήμερα,“η κουζίνα”, είναι μια διασκεδαστικά τρομακτική, πολιτική αλληγορία για το πώς η πίεση για παραγωγικότητα αποκτηνώνει την ίδια τη ζωή. Παλεύει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του, να καλλιεργήσει την ελπίδα, και να εμπνεύσει όσους έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Ο Δημήτρης Παπανικολάου υποδύεται τον Ρεντ, έναν κρατούμενο που έχει μάθει να επιβιώνει εντός των τειχών και βρίσκει στον Άντι έναν απρόσμενο καθρέφτη αξιοπρέπειας και δύναμης. Για τον άνθρωπο που, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, επιμένει να βλέπει φως στο σκοτάδι.
Το #MeToo έχει φέρει δυναμικά στον δημόσιο διάλογο ζητήματα δικαιωμάτων, συμπερίληψης, ορατότητας, ισότητας και φεμινισμού. Μια προσπάθεια αναβίωσης έγινε από τον Γενάρη μέχρι τον Νοέμβριο του 1997, οπότε εντάχθηκε στο ελληνικό πρόγραμμα και μετονομάστηκε σε “Θέατρο στην ΕΤ1”, ουσιαστικά όμως μετέδιδε μαγνητοσκοπήσεις παραστάσεων μέσα από θεατρικές σκηνές. Για κάποιο διάστημα “πάγωσε”, δεν γινόταν τίποτα και παίζονταν επαναλήψεις και μαγνητοσκοπήσεις παραστάσεων. Εγώ είχα την επιθυμία να τους δω να ξαναπαίζουν μαζί στο ίδιο έργο και το κατάφερα στην τριλογία “Μάριος, Φανή, Καίσαρ” του Μαρσέλ Πανιόλ. Η Μαίρη Αρώνη ήταν μία από τις σπουδαίες πρωταγωνίστριες που συμμετείχαν. Ιδιαίτερη ανταπόκριση είχε η εκπομπή στον κόσμο της επαρχίας, που δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει θέατρο, όπως στα αστικά κέντρα.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει σύγκρουση, είναι τόσο απόλυτος στις απόψεις του σε όλο το έργο και όταν φτάνει το τέλος είναι πιο μικρός κι από τον άνθρωπο πιο μικρός κι από το τίποτα. Ο Κρέων στην παράσταση περιγράφεται ως προάγγελος της σύγχρονης βιοπολιτικής εξουσίας… Ο Μελέτης Ηλίας σημειώνει πως “ο Κρέων όπως και οι περισσότεροι ρόλοι στο αρχαίο δράμα δεν μπορούν να συγκριθούν με τους ήρωες του σύγχρονου δραματολογίου. Είναι και οι δυο τεραστίου μεγέθους ηρωες, απόλυτοι και οι δύο και η σύγκρουση τους είναι τεράστια.
Η συνεχής αναφορά στο όνομα της Βιρτζίνια Γουλφ εντείνει τη διάσταση του έργου, παραπέμποντας στην έννοια του προσωπικού και συλλογικού παραλογισμού, αλλά και της κατασκευής ταυτοτήτων σε έναν κόσμο γεμάτο ψευδαισθήσεις. Η κατ’ επανάληψη ανάδυση των ιστορικών γεγονότων επίμονα προκαλεί τους ήρωες να θυμηθούν, να επανασυνδέσουν δεσμούς, να οραματιστούν έναν καινούργιο κόσμο, μια καινούργια εναλλακτική, και να αντιδράσουν ώστε να δημιουργήσουν ένα μέλλον πιο φωτεινό, πιο ελπιδοφόρο από το παρόν που ζουν οι ήρωες του έργου αλλά και όλοι μας, ένα μέλλον που περιλαμβάνει τα ουσιώδη χαρακτηριστικά, της Ελευθερίας, της Αυτονομίας, της Αυτογνωσίας και της Εξέγερσης». Προσθέτω ακόμη ότι η γραφή της Σωτηροπούλου, πυκνά αλληγορική και ψηφιακή στο ξεκίνημά της, όσο εξελίσσεται η πλοκή γίνεται όλο και περισσότερο διαφανής, αναλογική, για να καταλήξει στους αντίποδες, λέγοντας τα πράγματα κυριολεκτικά και με το όνομά τους. Χωρίς την εργασία της εβδομάδος μπορείτε να προγραμματίσετε μια εξαιρετική θεατρική εξόρμηση! ‘’Δεν έχει σημασία ποιο κατώφλι θα περάσεις.
Το «Blue Train» που ζωγράφισε ο κεντρικός ήρωας του Γεράσιμου Ευαγγελάτου στα νιάτα του έχει τώρα μετατραπεί σε ένα βουνό από παλιοσίδερα. Ανήκοντας σε άλλες τάξεις, άλλες κουλτούρες, θα γνωρίσουν τη φιλία, την αγάπη και θα σταθούν μαζί απέναντι σ’ έναν κόσμο αδικίας και καταπίεσης. Η παράσταση ρίχνει μια τρυφερή ματιά στη σχέση του Εντουάρ με την Έλενα, μαζί με την οποία θα ξεκινήσει την πορεία της μεταμόρφωσης που θα τον οδηγήσει στη μεγάλη απόδραση. Με τη φράση του Groucho Marx «Οι άντρες είναι γυναίκες που δεν τα κατάφεραν» στο επίκεντρο, οι Γιώργος Κατσής, Πάνος Παπαδόπουλος και Κωνσταντίνος Πλεμμένος υποδύονται τρεις κωμικοτραγικούς χαρακτήρες, παγιδευμένους σε έναν εξωφρενικό, παραισθησιογόνο εφιάλτη. Ο πόθος της απεριόριστης γνώσης και των επίγειων απολαύσεων που οδηγεί τον Φάουστ να κάνει μια συμφωνία με τον Μεφιστοφελή, στον οποίο θα πουλήσει την ψυχή του, φέρνει σε πρώτο πλάνο τη σφοδρή σύγκρουση ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα, το βίωμα και τη γνώση, το απολλώνιο και το διονυσιακό, και την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου να βρει το νόημα της ύπαρξης και τη λύτρωση.Βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση «Φάουστ» εδώ. Η σκέψη που μουρμουράει στο κεφάλι μας, το άγχος για το πώς θα φανούμε, ο φόβος για το που θα πάμε .
Στην καρδιά του Μεγάρου Αρσάκη, εκεί που η ιστορία γίνεται μέρος της πόλης, δύο οργανισμοί με κοινή πίστη στη ζωντανή καλλιτεχνική δημιουργία, συναντιούνται για να ανοίξουν έναν νέο διάλογο ανάμεσα στο θέατρο, τη μουσική, το σώμα, το ένδυμα και τον ίδιο τον χώρο. Τα πρόσωπα του έργου, η Μελίνα, η Ξένια, η Ίνγκριντ, ο Άρης και οι άλλοι, φύλακες και κρατούμενοι μαζί, σάρκα από τη σάρκα της μεταπολίτευσης, βυθισμένοι ως το λαιμό στη δύσοσμη «ψηφιακή σούπα» που προέκυψε από την άστοχη ανάμιξη των ετερογενών υλικών της, παλεύουν απελπισμένα για να βρουν τον αληθινό, αναλογικό εαυτό τους. Τη μετάφραση έχει κάνει ο Αντώνης Γαλέος ενώ ο Νικορέστης Χανιωτάκης έχει αναλάβει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία του έργου. Το Θέατρο Ζίνα μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 400 θεατές, ενώ διαθέτει μπαρ στο φουαγιέ στο οποίο μπορεί να παραγγείλει κάποιος το ποτό του για το διάλειμμα της παράστασης, καθώς και ένα μικρό σνακ, όπως στο σινεμά. Πώς ξαναχτίζει κανείς τη ζωή του όταν τίποτα δεν είναι όπως πριν; Μια συγκινητική ιστορία για την απώλεια, την αντοχή και τη δύναμη να συνεχίζεις, όταν όλα σου λένε να παραιτηθείς.
Το κατάλαβα όταν γνώρισα τους συγγενείς μου. Όπως βλέπετε όμως, «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον». Ωστόσο, καμιά φορά τέτοιοι άνθρωποι έχουν και δύναμη. Είστε λίγοι όμως οι θιασάρχες που θέλουν οι συνάδελφοί σας να συνεργάζονται. Και γιατί πια, έχει μπει μέσα στο DNA μου ότι το καλό φέρνει καλό και το κακό φέρνει κακό.
Στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα έχουν αλλάξει πολλά στον καταμερισμό των οικιακών, γονεϊκών και φροντιστικών εν γένει αγγαρειών, αλλά δεν… Ενα απαραίτητο αξεσουάρ του εγχώριου πακέτου ευδαιμονίας που ονομάζεται «ηθικό πλεονέκτημα» είναι η βαθιά ενόχληση όταν ερευνώνται… Οι Δημήτρης Μπασλάμ, Αργύρης Μπακιρτζής και Φώτης Σιώτας ενώνουν τις δυνάμεις τους σε μια ξεχωριστή μουσική παράσταση για όλη την οικογένεια, στις 26 Η παραγωγή προσεγγίζει αυτά τα θέματα ανοιχτά και άμεσα και μπορεί να είναι συναισθηματικά προκλητική. Και στις δύο παραγωγές που λαμβάνουν χώρα στις δύο χώρες, παίρνουν μέρος καλλιτέχνες από την Ελλάδα και Γερμανία.
Η θεατρική εκδοχή του ομότιτλου διηγήματος του Ανδρέα Στάικου που έχει μεταφραστεί σε 34 γλώσσες… Ο Στράτος δεν μπορεί να πεί ψέματα. Η παράσταση έχει αποσπάσει βραβείο κοινού All4Fun και βραβείο της Πανελλήνιας Ένωσης Μεταφραστών. Δυο ανίκανοι κλέφτες ετοιμάζονται για τη ληστεία του αιώνα που όπως φαίνεται τείνει να καταλήξει σε ληστεία της συμφοράς.
]]>